Έγγραφο με αρ. πρωτ.: 57177/936/28-01-2016 (τεύχος 5, Ιούνιος 2016)

Κατάρτιση κανονισμού εργασίας προσωπικού που ανάλογα με την πηγή προέλευσής του, παράγει διαφορετικής εμβέλειας δέσμευση - Υποχρεωτική για τον εργοδότη η κατάρτιση κανονισμού εργασίας σε επιχειρήσεις, εκμεταλλεύσεις ή εργασίες εν γένει που απασχολούν προσωπικό άνω των εβδομήντα ατόμων - Επομένως, αν, κατά σειρά προτεραιότητας βάσει της νομοθεσίας, η επιχειρησιακή συνδικαλιστική οργάνωση δεν επιδιώκει να ρυθμίσει με Σ.Σ.Ε. το περιεχόμενο του κανονισμού (άρθρο 2 παρ. 6 ν. 1876/1990) και στην επιχείρηση δεν έχει εκλεγεί συμβούλιο εργαζομένων, έτσι ώστε να εκδοθεί κοινή απόφαση του εργοδότη και του συμβουλίου εργαζομένων σε μία επιχείρηση (ν. 1767/1988, όπως ισχύει), τότε ο κανονισμός εργασίας εκδίδεται μονομερώς από τον εργοδότη με βάση το ν.δ. 3789/1957 - Οι εταιρείες προσωρινής απασχόλησης (Ε.Π.Α.) έχουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του εργοδότη και δεν εξαιρούνται της υποχρέωσης κατάρτισης Κανονισμού Εργασίας Προσωπικού.

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΓΓΡΑΦΟΥ

«Θέμα: Κανονισμοί Προσωπικού

(…) σας γνωρίζουμε ότι:

Α) 1.Στο άρθρο 1 του ν.δ. 3789/1957 ορίζεται ότι «1. επιχειρήσεις, εκμεταλλεύσεις ή εργασίες εν γένει, ανεξαρτήτως της νομικής μορφής αυτών ή του εις ον αυταί ανήκουσι, φυσικού ή νομικού προσώπου (Δημόσια Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, Δήμοι, Κοινότητες, Οργανισμοί, Ιδρύματα κλπ) απασχολούσαι προσωπικόν μεγαλύτερον των εβδομήκοντα προσώπων οφείλουσι να καταρτίσωσι κατά την διαδικασίαν του παρόντος, κανονισμόν εργασίας, ρυθμίζοντα κατά τους κείμενους νόμους τας εν τη εκτελέσει της εργασίας διαμορφουμένας σχέσεις μεταξύ αυτών και του πάσης φύσεως προσωπικού των, του συνδεομένου μετά τούτων δια σχέσεως εργασίας ιδιωτικού δικαίου….» Επίσης, στην παρ. 2 ορίζεται ότι «Οι κανονισμοί εργασίας δεν αποτελούν συμπλήρωσιν της ατομικής συμβάσεως εργασίας, εάν δεν έχουν εγκριθή κατά την διαδικασίαν του παρόντος και δεν είναι ανά πάσαν στιγμήν ανηρτημένοι εις εμφανή και προσιτά διά τους εργαζομένους σημεία του τόπου εργασίας…».

2.Στην παρ. 6 του άρθρου 2 του ν. 1876/90 (ΦΕΚ Α’ 27) ορίζεται ότι «ζητήματα που προβλέπονται στο άρθρο 12 του ν. 1767/1988 (ΦΕΚ Α’ 63) με επιφύλαξη και των αρμοδιοτήτων των συμβουλίων των επιχειρήσεων» μπορούν να αποτελέσουν περιεχόμενο της συλλογικής σύμβασης εργασίας (Σ.Σ.Ε.).

Στην παρ. 4 του άρθρου 12 του ν. 1767/1988 , όπως αυτή αντικαταστάθηκε από την παρ. 3 του άρθρου 8 του ν. 2224/1994, ορίζεται για τα συμβούλια των εργαζομένων ότι «Αποφασίζουν από κοινού με τον εργοδότη για τα κατωτέρω θέματα:

α) Την κατάρτιση του εσωτερικού κανονισμού της επιχείρησης

β) Τον κανονισμό υγιεινής και ασφάλειας της επιχείρησης ...

3.Οι ανωτέρω αρμοδιότητες ασκούνται από το Συμβούλιο εργαζομένων, εφόσον στην επιχείρηση δεν λειτουργεί συνδικαλιστική οργάνωση, και τα θέματα αυτά δεν ρυθμίζονται με Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.»

Μάλιστα οι διατάξεις των παρ. 1, 2 του άρθρου 12 του ν. 1767/88 και η παρ. 4, όπως αυτή αντικαταστάθηκε από την παρ. 3 του άρθρου 8 του ν. 2224/1994, δίνουν προτεραιότητα στις συνδικαλιστικές οργανώσεις να ρυθμίζουν τον εσωτερικό κανονισμό. O νομοθέτης με αυτόν τον τρόπο ήθελε να δώσει την ευκαιρία στους εκπροσώπους των εργαζομένων και των εργοδοτών, φορείς με αυξημένο κύρος και αρμοδιότητες, να συμφωνήσουν σε ένα κανονισμό εργασίας στο πλαίσιο μιας Σ.Σ.Ε.

4.Από τα παραπάνω (υπό 1, 2 & 3) συνάγεται ότι η κατάρτιση κανονισμού σε επιχειρήσεις, εκμεταλλεύσεις ή εργασίες εν γένει που απασχολούν προσωπικό άνω των εβδομήντα ατόμων, αποτελεί υποχρέωση του εργοδότη, η οποία ικανοποιείται είτε με κανονιστικού περιεχομένου Σ.Σ.Ε. (άρθρο 2 παρ. 6 ν. 1876/1990) εφόσον στην επιχείρηση/εκμετάλλευση υπάρχει και λειτουργεί επιχειρησιακή συνδικαλιστική οργάνωση, είτε με κοινή απόφαση του εργοδότη και του συμβουλίου εργαζομένων σε μία επιχείρηση (ν. 1767/1988, όπως ισχύει), είτε μονομερώς από τον εργοδότη με βάση το ν.δ. 3789/1957, εφόσον η επιχειρησιακή συνδικαλιστική οργάνωση δεν επιδιώκει να ρυθμίσει με Σ.Σ.Ε. το περιεχόμενο του κανονισμού και στην επιχείρηση δεν έχει εκλεγεί συμβούλιο εργαζομένων.

Β)Με τα άρθρα 113 – 121 του Ν. 4052/2012 «Νόμος αρμοδιότητας Υπουργείων Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης για εφαρμογή του νόμου Έγκριση των Σχεδίων Συμβάσεων Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.), της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος, του Σχεδίου του Μνημονίου Συνεννόησης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδος και άλλες επείγουσες διατάξεις για τη μείωση του δημοσίου χρέους και τη διάσωση της εθνικής οικονομίας και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 41/Α΄/1-3-2012)όπως ισχύουν, ενσωματώνεται στο εθνικό δίκαιο η Οδηγία 2008/104/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19ης Νοεμβρίου 2008 περί της εργασίας μέσω επιχείρησης προσωρινής απασχόλησης (L 327/5.12.2008).

Σύμφωνα με το άρθρο 119 του εν λόγω νόμου οι προσωρινά απασχολούμενοι συνυπολογίζονται κατά τον υπολογισμό του ορίου που απαιτείται για τη σύσταση οργάνων εκπροσώπησης των εργαζομένων στην επιχείρηση προσωρινής απασχόλησης και στον έμμεσο εργοδότη, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω καθώς και το γεγονός ότι οι Ε.Π.Α. έχουν τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα του εργοδότη (άρθρο 122 παρ.5 του Ν.4052/2012) έχουμε την άποψη ότι οι Ε.Π.Α. δεν εξαιρούνται της υποχρέωσης κατάρτισης Κανονισμού Εργασίας Προσωπικού σύμφωνα με τα προεκτεθέντα ( σημείο Α)

Πάντως σε περίπτωση αμφισβήτησης αρμόδια να κρίνουν είναι τα δικαστήρια».